Skip to main content

Rekrutacja

Dla kandydatów

Do Seminarium może wstąpić mężczyzna po zdaniu egzaminu dojrzałości, oczywiście ochrzczony katolik, po I Komunii Świętej i Bierzmowaniu. Jednak zanim zaczną się jakiekolwiek „formalności”, chcemy Cię choć odrobinę poznać, dlatego przed dostarczeniem dokumentów zapraszamy do osobistej rozmowy. Należy się skontaktować i po prostu umówić tel. (22) 55 66 100 lub mail: sekretariat@wmsd.waw.pl.

Kiedy już przyjdzie właściwy czas, należy przedstawić poniższe dokumenty:

  • własnoręcznie i starannie napisane podanie i życiorys (prosimy o zachowanie ok. 2,5 cm marginesu z lewej i prawej strony A4);
  • świadectwo Chrztu i Bierzmowania;
  • oryginał świadectwa ukończenia szkoły średniej;
  • oryginał świadectwa dojrzałości;
  • opinia Księdza Proboszcza;
  • opinia Katechety;
  • świadectwo lekarskie;
  • 4 podpisane fotografie + fotografia w wersji cyfrowej w formacie JPG;
  • dowód osobisty;
  • książeczka wojskowa;
  • zaświadczenie o niekaralności;
  • zaświadczenie z rejestru sprawców na tle seksualnym.

 

Dla rozeznających

Jeżeli myślisz o drodze kapłańskiej albo nie wiesz, jaką drogą iść, to zapraszamy na rekolekcje dla rozeznających powołanie. Będziesz mógł się wsłuchać w słowo Boże i w jego świetle pomyśleć o przyszłości, bo to Bóg jest Dawcą powołania.

Rekolekcje opierają się na Eucharystii, katechezach oraz przebywaniu z Jezusem w Najświętszym Sakramencie. W sposób naturalny jest to też czas nawiązywania dobrych ludzkich relacji, spotkania i poznania księży posługujących w Seminarium oraz kleryków. Będziesz mógł też poznać innych mężczyzn, którzy noszą w sobie podobne pragnienia i dylematy. Rozmowa z nimi może pomóc Tobie i im.

Jednego na pewno możesz się nie obawiać: rekolekcje dla rozeznających powołanie to nie czas agitacji, presji czy wmawiania czegokolwiek komukolwiek. Wspólnie się modlimy, dziękujemy za już powołanych, ale nade wszystko prosimy o to, by uczestnicy rekolekcji rozpoznali wolę Pana Boga w swoim życiu i za nią poszli.

Szczegółowe informacje i zapisy

 

Etapy formacji

„Historia każdego powołania kapłańskiego,
podobnie zresztą jak każdego powołania chrześcijańskiego,
jest historią niewymownego dialogu między Bogiem a człowiekiem,
między miłością Boga, który wzywa, a wolnością człowieka, który z miłością Mu odpowiada.
Te dwa nierozłączne elementy powołania,
darmowy dar Boga i odpowiedzialna wolność człowieka,
są wspaniale i bardzo wyraziście ukazane w kilku zaledwie słowach
z Ewangelii św. Marka o powołaniu Dwunastu:
«Potem (Jezus) wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał,
a oni przyszli do Niego» (Mk 3, 13).
Tak oto z jednej strony mamy absolutnie wolną decyzję Jezusa,
a z drugiej – «przyjście» Dwunastu, czyli ich «pójście za» Jezusem.
Jest to stały wzór i nieodzowny element każdego powołania”
(św. Jan Paweł II, adhortacja Pastores dabo vobis [1992], nr 36)

 

Księża, czyli prezbiterzy, nie biorą się z księżyca! Każdy kleryk jest już jakimś człowiekiem i chrześcijaninem: przychodzi do Seminarium z własną osobowością, duchowością i doświadczeniami, które potrzebują rozpoznania, oczyszczenia i rozwoju, by przerodzić się w prawdziwą przyjaźń z Jezusem w Jego Kościele.

Sam Jezus, zresztą, zanim rozpoczął publiczną działalność, najpierw przez kilkadziesiąt lat „wzrastał w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi” (Łk 2, 52); później zaś, zanim „zaczął rozsyłać [Apostołów] po dwóch” (Mk 6, 7), najpierw „ustanowił ich, aby [po prostu] z Nim byli” (Mk 3, 14). Podobnie było ze św. Pawłem, który zanim wyruszył w swoje wielkie wyprawy misyjne, po nawróceniu pod Damaszkiem najpierw przez kilkanaście lat formował się w odosobnieniu i ciszy. Królestwo Boże lubi skromne początki (zob. Mt 13, 31-33). Królestwo Boże ma też jednego pośrednika – Jezusa Chrystusa (zob. 1 Tm 2, 5; Hbr 8, 6; 9, 15; 12, 24): „Prezbiterzy są zatem powołani do przedłużania obecności Chrystusa, Jedynego i Najwyższego Pasterza, poprzez naśladowanie Jego stylu życia i ukazywanie Go w sposób przejrzysty powierzonej im owczarni” (św. Jan Paweł II, Pastores dabo vobis, nr 14).

Kształtowanie człowieczeństwa i chrześcijaństwa kleryka – w perspektywie sakramentu święceń – dokonuje się w ramach seminaryjnej formacji podstawowej, która biegnie dwoma torami: zewnętrznym (wychowanie, studia, praktyki itd.) i wewnętrznym (spowiednictwo i kierownictwo duchowe). Celem tej formacji jest integralność: spotkanie tego, co obiektywne (ludzkiej natury i Bożej łaski), z tym, co subiektywne (własnej osobowości i odpowiedzi); tak buduje się zdrową tożsamość, którą Jezus włącza w swoje dzieło zbawienia w Kościele.

Formacja seminaryjna ma cztery wymiary: ludzki (dojrzewanie), duchowy (uświęcenie), intelektualny (wiedza) i pastoralny (duszpasterstwo). Dokonuje się ona indywidualnie, z poszanowaniem osobistego tempa, a zarazem we wspólnocie konkretnego Seminarium. Wspomniane cztery wymiary są obecne w różnym stopniu na każdym z czterech etapów formacji rozciągniętych na poszczególne lata seminaryjne:

  1. ETAP PROPEDEUTYCZNY (rok I) – ma dwa główne cele: położenie solidnego fundamentu pod życie duchowe oraz systematyczne i pogłębione dojrzewanie ludzkie; chodzi o to, by podjąć metodyczną i systematyczną pracę nad sobą. Służy temu odosobnienie i kameralność (formacja odbywa się poza głównym budynkiem seminarium w ramach jednego rocznika), a także położenie akcentu na ciszę, umiejętności poznania siebie i komunikowania się oraz uzupełnienie podstawowej wiedzy religijnej.
  2. ETAP STAWANIA SIĘ UCZNIEM CHRYSTUSA (lata II-III) – jego celem jest weryfikacja intencji pójścia za Jezusem w gotowości do życia kluczu posłania (misji); chodzi o to, by przyjaźnić się z Nim realistycznie (znając dobrze samego siebie i znając Jego samego). Sprawdzianem tego jest między innymi dojrzałe postrzeganie i przeżywanie swojej męskości i czystości. Etapowi temu służy intensywne studium humanistyczne, zwłaszcza filozofii. Na zakończenie tego etapu mają miejsce pierwsze istotne wydarzenia publiczne i liturgiczne: obrzęd kandydatury, podczas którego kleryk zostaje dobrowolnie włączony do grona kandydatów do przyjęcia święceń (ten moment symbolicznie kończy okres zastanawiania się nad tym, „czy” chce zostać księdzem, a rozpoczyna okres pytań o to, „jakim” księdzem chce i powinien zostać, i „jak” to osiągnąć), oraz przyjęcie sutanny (stroju duchownego)
  3. ETAP UPODABNIANIA SIĘ DO CHRYSTUSA (lata IV-VI) – jego bazą jest stabilność ludzka i duchowa (rozwój cnót kardynalnych i teologalnych), dzięki której można autentycznie i twórczo żyć dla innych; chodzi o to, by mieć otwarte oczy na dwojaką rzeczywistość Kościoła, komunijną i hierarchiczną, w której Jezus jest i Bratem, i Panem (Mesjaszem/Chrystusem). W ramach tego etapu mają miejsce kolejne ważne wydarzenia publiczne i liturgiczne: posługa lektoratu (misji odczytywania Słowa Bożego w czasie liturgii) oraz posługa akolitatu (nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej). Etapowi temu służy intensywne studium teologiczne